Ejectes, Bigger Boss Sound

Ejectes (Les Ejectes) - francuska grupa muzyczna, powstała w 1988 roku. Jej założycielami są Steff Tej (śpiew i gitara) oraz Simon, który wówczas był managerem. Od początku swojego istnienia zespół łączył takie gatunki muzyczne jak punk, ska, reggae, blues oraz hip-hop z mocnym wpływem francuskiego rocka (Nino Ferrer, Serge Gainsbourg).

Członkowie zespołu (Fred - perkusja, Philippe - bas, Lolo - trąbka oraz Steff - śpiew i gitara) poznali się w kantynie. Nie mieli mikrofonów ani wzmacniaczy, grali na piecach. W tamtym czasie do grupy dołączył Fred (klawisze) oraz Franc (saksofon). Grupę spotykały często różne nieprzyjemności, problemy piętrzyły się a niekiedy zespół wyrzucany bywa z sal prób. Wyrzucani, by podkreślić swój status muzyków tworzących poza establishmentem przybrali wiele mówiącą nazwę Les Ejectés czyli właśnie Wyrzuceni.

Les Ejectés zagrali pierwszy koncert 21 czerwca 1988 roku, na ulicy. Wieści o tym koncercie rozeszły się wśród znajomych drogą pantoflową. Kilka tygodni później Frank zastąpił Freda na perkusji. Pierwszy festiwal zespołu to Availles Limouzine w Charente, potem Vassiviere, gdzie zagrali razem z Babylon Fighters, Les Frolons oraz la Marabunta. Właśnie wtedy zostali dostrzeżeni przez prasę. Ejectes znalazł stabilną salę prób, gdzie ćwiczył materiał na koncerty w St Etienne i Egletons. Następnie wystąpił po raz pierwszy w sali koncertowej ich rodzinnego miasta Limoges. Kilka miesięcy później, zespół zaczyna zdobywać uznanie w lokalnych mediach, klubach, i u lokalnych artystów.

W 1989 roku grupa miała na koncie ponad 40 zagranych koncertów m.in. na festiwalu SOS rasizm w La Rochelle oraz jako support (muzyka) dla Mano Negry w Tuluzie. Promocja ta miała służyć nagraniu pierwszego dema, nota bene w szałasie w Bordeaux. Na tym pierwszy nagraniu znalazło się 7 tytułów, które otworzyły drzwi na nowe koncerty i pozwoliły dotrzeć do pierwszej rozgłośni radiowej RMC. Na tej stacji Franc Pelou puszczał utwór Rockskaroots i rozesłał demo do ponad 20 wydawców. Różne niezależne rozgłośnie i stowarzyszenia wspierały początkujących muzyków z Les Ejectés. Piosenka AAOAOAA wyszła na angielskiej składance Unicorn Records. Pod koniec roku François Bregez nakręcił klip do kawałka Rocksaroots, na peronie dworca północnego w Paryżu. Wtedy też grupa po raz pierwszy opuściła Francję, jadąc na festiwal do Genewy. Kilka wydawnictw muzycznych zaczynało interesować się zespołem, oni jednak chcieli związać się wyłącznie z wydawnictwem niezależnym. Żadne z nich nie mogło jednak wydać krążka w dostatecznie dobrej jakości. Po półtora roku pracy i prób, zespół nie czekał dłużej z nagraniem płyty. Koncertów było coraz więcej a Musidisc, wielkie wydawnictwo muzyczne naciskało na zespół. Inne wydawnictwa też chciały podpisać z Ejectes kontrakt ale Musidisc doprowadził do ugody z grupą. Cały czas kontynuując trasę, Ejectes przygotowywał się do nagrania. Nastąpiło to w Sun Studio. 14 dni ostatecznych przygotowań, 7 dni miksowania, 2 kawałki dziennie.

Zespół kontynuował udział w licznych festiwalach m.in. w anty-nazistowskim festiwalu w Genewie. W Paryżu grali koncert z hiszpańskim zespołem ska Securidad Social. W październiku 1990 roku, w czasie iracko-irańskiej wojny na rynku francuskim pojawiła się płyta Glauque City Tej. Sprzeciwia się ona wojnie i dyktaturze dolara, za co spadł na nią cień cenzury. Mimo wszystko grupa nadal koncertowała razem z les Shérifs, Dirty District, a na Festiwalu Ras la Meute w Paryżu razem z Molodi, Parkinson Square oraz w czasie Wiosny w Brugii razem z Sai Sai i Les Vindicators. Ejectes, mimo zmęczenia spowodowanego dużą aktywnością estradową, nadal koncertował w coraz gorszych warunkach: jeździli w starej ciężarówce bez elektryczności ani wody kilka tysięcy kilometrów. Philippe, basista, rzucił zespół a Frank, saksofonista, pojawiał się na próbach już tylko okazjonalnie. Powstała nowa ekipa: Renaut gra na saksofonie, Jim na puzonie. Po 3 tygodniach prób, znów byli w trasie. Trasa rozgrzewająca prowadziła przez St Léonard i Tours gdzie zespół grał przed 10-tysięczną publiką wraz z Fleshtones i arçons Bouchers. Dzięki koncertom m.in. z Mano Negra, Mescaleros, LSD, Pow Wow, Garçons Bouchers, Washington Dead Quats krystalizuje się styl zespołu - bardziej rockowy i melodyjny. Pod koniec roku roku 1992 nastąpiły kolejne zmiany w zespole: pojawił się drugi gitarzysta oraz dwie chórzystki (Martha i Betty).

W tym samym czasie zespół zapoznał się z Denisem Morrisem, przyjacielem i fotografem Boba Marleya i Johna Lydola. Jamajczyk, spędził z zespołem kilka tygodni i zapoczątkował nowy styl pracy. Wynikiem tego spotkania są tytuły takie jak Fight Back, utwór Morrisa, przearanżowany przez zespół. Ejectes miał nagrywać na Jamajce, ale z wytwórni Musidisc odszedł jej dyrektor artystyczny co przeszkodziła w planach. Wszyscy członkowie grupy jednomyślnie postanowili zerwać kontrakt z wydawnictwem. Jednak stracili w niej swój pierwszy album. W 1993 roku zespół mniej koncertował. Co jednak Ejectes wykorzystał, by zacząć pracę nad nowym albumem i stworzyć własną wytwórnię płytową Disques Du Tire (Płyty tygrysa). Album nagrany został w studiu le Calais przez Petrosa Drosesa. Pierwszy singiel wyszedł w połowie grudnia 1993 roku pod nazwą Steff Tej et les Ejectés. Są na nim też 4 utwory z Ragga Protest Songs. Organizacja działa bardzo sprawnie i album Ragga Protest Songs, opublikowany w 1994, był dystrybuowany przez Media 7, co pozwoliło grupie wrócić na trasę i grać koncerty. W 1995 potwierdzając sukces Ragga Protest Songs Ejectes zagrało ponad 80 koncertów w kraju, ale i w Hiszpanii (udział w ogromnym reggowisku Uzona), Szwajcarii i we Włoszech. W 1995 do zespołu dołączył basista Bruno, gitarzysta Nico oraz pianista François.

W 1996 zespół zaczął swoje tournée na wschód: Niemcy, Czechy, Polska. Potem znów pojechali do Włoch i wracają na festiwal Uzona do Hiszpanii. Od czasu wydania drugiego albumu zespół pozbywa się z nazwy zaimka Les. Grają z Les Specials, Ritą Marley i Zebdą. Pomiędzy koncertami grupa nagrała trzeci album Gangsta Skanka. Kilka miksów robi dla nich Mad Profesor, pracują m.in. w Londynie w studio Marcadet z Jean-Marc Delavallée'em. 1997 dla zespołu to rok koncertów zagranicznych. Tydzień w Barcelonie, drugie tournée po Polsce i Czechach, Hiszpanii, Szwajcarii. W Polsce wychodzi rodzime wydanie Gansgta Skanska w warszawskiej wytwórni QQRYQ Records. Zespół w tym roku angażował się w życie lokalne swojego miasta, pomagał młodym artystom rapu. Steff Tej brał udział w różnych przedsięwzięciach i zaprasza do współpracy nowych artystów: La Squadra, Dackland. Rok 1998 oznaczał dla Ejectes rok maratonów muzycznych. Zespół wystąpił m.in. obok Boba Dylana, Beastie Boys, Deep Purple, Iggy Popa, i The Cors na festiwalu Docteur Musique w Hiszpanii. To właśnie tam wychodzi składanka Greatest Hits 88/98 pod skrzydłami Al.Leluia Records w Barcelonie. Z tej okazji nakręcony zostaje klip: Don't Bogart The Joint.

Na przełomie lat 98/99 Steff spędził dużo czasu w Pradze, Nico poznał Polkę z Sopotu, gdzie przez pewien czas przebywał. W 1999 w Pradze wychodzi płyta na vinylu. W środku roku do Ejectes zgłosił się dyrektor artystyczny wytwórni Tôt ou Tard działającej przy Warner Music. Zespół został pod skrzydłami Disques Du Tire i na licencji Tôt ou Tard. Wznowiony został Gangsta Skanka a utwór Bad Boy doczekał się wideoklipu. W 2000 roku zespół wyjeżdża poza granice Europy: m.in. Tunezja, a także Kanada (gdzie Warner Canada zdecydował się na wydanie ich płyty). Zespół nagrał swój pierwszy koncert live, który wychodzi na płycie oraz kasecie video. Film był pokazywany w rodzinnym mieście w kinie Lido pod tytułem Live at Home.

Rok 2001 zaczął się chorobą Steffa, który musiał być leczony w szpitalu. Wyjazdy były w tym czasie wstrzymane. Ale na początku 2002 grupa zaczynała już pierwsze próby nagrań na nową płytę Citoyens du monde, która została wydana w końcu 2003 roku. Zespół kończył tournée w Angers i po dwóch miesiącach przerwy pojechał do Waszyngtonu by dać serię koncertów. W 2004 wyszły płyty live we Francji i Polsce.

Zespół sfinalizował projekt Clash…Cash - serię koncertów poświęconych legendzie angielskiej sceny punkrockowej. Grupa spróbowała wczuć się w klimat, brzmienie i wygląd trasy The Clash z okresu 79/81. Wychodzi z tego historyczna rekonstrukcja stylu, nagrana pod koniec 2004 i wydana w październiku 2005 roku jako podwójna płyta z DVD o tytule Nightklubup. W 2005 i 2006 ruszył w trasę po kraju jak również odwiedził Litwę. W 2006 roku zespół nagrywa proekologiczny kawałek wraz z młodymi niepełnosprawnymi. W lipcu 2006 roku znów maraton koncertowy: Francja, Niemcy, Czechy i Polska. Jesienią 2006 roku zespół nagrywa Aux urnes citoyens - utwór namawiający obywateli do głosowania.

W styczniu 2007 trwały przygotowania do wydania nowego albumu L'enfer et le paradis, koncert w Zenicie w Limoges otworzył tournée z nowym albumem. Praca nad nowym albumem trwała aż do wakacji. We wrześniu wyszedł singiel Mon manager. Album trafił do sklepów w październiku. Rok 2008 to 20. rocznica powstania zespołu. Z tej okazji zespół przygotował specjalną kompilację.

Teraz wyrusza w kolejną trasę koncertową, podczas której odwiedzi Pragę i cztery miasta w Polsce.

Bio: www.ejectes.com

Tłumaczenie: Wikipedia

2009-01-18 - jaregpowrót »